منم پیدایِ پنهان ات، منم در خواب و بی خواب ات

جبالی آتشین در شب، شبی  در پیچ و در تاب ات

تحمل کردن ات! هر شب مرا میلی است بی پایان

جنون ام می کشد دامن، من ام  مستِ میِ ناب ات

تهی دست است دستان ام، زِ هُرمِ دستهای تو

کمان گردیده سروِ قد،  براهِ روی مهتاب ات

چه باک ام گر شوم دور از میانِ جمعِ یاران ام

که هر شب عشق می بازم به سیمایِ گهرتاب ات

پیِ معنایِ عشق ات من، نه هرگز پاسخی جویم

دل من خیلی گرفته

تو غبار این شب تار

غربت دلگیر عشق ات

شده اندازه ی دیوار

اومدی و از نو ساختی

همه چیزایی که داشتم

رفتی و دنیام رو بردی

حالا من موندم و دیوار

خیلی وقته که بجای

بوسه رو لب تو کاشتن

همدم ام دود غلیظه

همه بوسه هام به سیگار

کاش میدونستی تو شبها

چی می یاد به روز چشمام

بردی از من دل و دینم

حالا تنها شدم انگار

دیگه غربت نگاهت

شده تنها یار غارم

غم دوری ات روی  پشتم

اما من، خودم یه سربار

دل من میخواد دوباره

بزنه زل توی چشمات

بخونه از تو نگاهت

که می خوای بشکنه دیوار

که می خوای برگردی از نو

بسازی دنیا رو با من

که می خوای بمونی اینجا

بمونی این سوی دیوار

دلِ من شکسته از دستِ تو ای نامهربونم

خیلی وقته که نمی خوام دیگه پیشِ تو بمونم

گفته بودی که دلت پیشِ دلم نیست خیلی وقته

دلم از غصه گرفته، نمی دونی که چه سخته

تنها موندم توی این غربتِ دلتنگیِ جاده

تو که نیستی، دلِ من میشکنه ساده

دل غصه دارم از غم دیگه طاقتی نداره

به گمونم تو می دونی که چرا دل، کم میاره

یادته یه روزی گفتی؛ می مونی با من همیشه!

رفته اون زمونه از دست، ولی باورم نمیشه

دلِ من شکسته از دستِ تو ای نامهربونم

ای مانده به جا در دل من خاطره هایت

دیری است ندارم خبری از گله هایت

گفتی که نداری تو دگر تاب نگاهم

من نیز بدینسان خبر از چشم سیاهت

اندوه گرفته است دلِ شاد و جوان را

جانا  مده بر باد دگر زلف دوتایت

بُردی تو ز خاطر همه ایام وفا را

من مانده ام و این دل و آن سوزِ نگاهت

جایی نه دگر در دلِ تو مانده برایم

نه در بر من هست دگر سروِ سهایت

تلخیِ نگاهم ز سرِ جورِ زمان بود

وَالله ندارم گله از جور و جفایت

ای دلبرِ دلخواسته، من مستم و بیمار

دارد دل ِزارم ز تو امّیدِ عنایت

گفتی که امین، زار شوی در پیِ این عشق

زارم ز چه خوانی تو که حَیّ ام ز هوایت  

من آن جامم به دست ات بشکن ام یار

گرفتارم به عشق ات بشکن ام یار

شراب اندر سبو لطفی ندارد

به کامِ  تشنه، می تلخی ندارد

منم دُردی کشِ شب های تارت

شوم مست ات چو هستم در کنارت

ستان جان از دل مخمور و خسته

پذیرایِ عتاب ام، دست بسته

شرابی تو،  منم  مست از وجودت

دوتا گشته کمر اندر سجودت

جهان در چشم من همچون حباب است

بگو با من که تندی ات از چه باب است

تویی تریاق درد جان فزایم

عزیزا خاک کوی ات توتیایم

قدح بستان و پر کن از شراب اش

نما رخ تا  دهم جان در رکاب اش

تو چون ساقی، امین ساغر به دست ات

از این ساغر جهانی گشته مست ات

درد دل ات را با من بگو،

گوش های ام  دیری است با درد آشناست.

عاشقی های ات را به من بگو،

لهیبِ آتش دانِ دل را عشق تو مرهم است.

رویاهای ات را با من زمزمه کن،

تنهایی های ات را با من قسمت کن،

سقف لحظه های ات را چکه گیری می کنم.

من آن هیچ ام،

     که تنها در هوای ات ناله ها دارد.

                               من آن هیچ ام،

                                                که عمری گفته ها برلب نهان دارد.

من آن هیچ ام

                    که در خواب اش نهانی زمزمه داری.

                                    من آن هیچ ام

                                                     که دل در بند او بی واهمه داری.

من آن هیچ ام

           که دل تنگی برای او،

                                   که بی خوابی.

                                               ز دوری اشک می باری

                                                            و از دوری، چه بی تابی

من آن هیچ ام

                نهان با دل برای ات ناله ها دارد.

                                                  من آن هیچ ام

                                                      که چشمِ تر به راهِ آیه ها دارد.

من آن هیچ ام

                  همان تنها ترین تنهای شبگردم

                                              همان هیچ ام،

                                                     امینِ قلبِ پر احساس و پر دردم.

تنهایی در چشمان‌ات پیداست

هرچند پنهان‌اش ‌کنی.

دل تنگی هایت

در لبخندت هویداست،

اگرچه سکوت ‌کنی.

رشک می ورزم به ساده گی ِ دل ات،

چه خردسال می نگرد

چه بی آلایش می خندد

و چه ساده می پوشد.

پناه می برم

به دیوار های کاه‌گلی،

که دل ات

از تبار ایشان است،

دیوار های کاه‌گلی.

نترس از سیاهیِ شب،

. . .

سپیده دمید.

دیگر دل ات نمی گیرد.
نه در هق هق بی دلیل غروب،
که در نم نم مه آلود باران.
میدانم بند دل ات جایی گره خورده؛
می دانم بی گره نقشی بافته نمی شود؛
می دانی! پودِ تارِ دل ام بودی؟